eindtijd

De eindtijd, het einde der tijden, de laatste dagen, armageddon en eschaton is een voorstelling van de laatste tijdsperiode (het einde) van alle menselijke geschiedenis die in de eschatologie van zowel Abrahamitische religies als niet-Abrahamitische religies voorkomt, maar ook binnen nieuwe spirituele stromingen en in atheïstische en seculiere levensbeschouwingen, die er door beïnvloed kunnen zijn. De Abrahamitische religies kennen een lineaire kosmologie waarin eindtijdscenario’s bestaan uit thema’s rondom grote omwentelingen en verlossing. In het judaïsme verwijst de eindtijd vaak naar het laatste stuk van de wereldgeschiedenis, waarin de Joodse diaspora wordt bijeengebracht, de Messias verschijnt, de “komende wereld” komt en de doden opstaan. In het christendom duidt de eindtijd vaak de Grote Verdrukking aan, die aan de wederkomst van Jezus voorafgaat. In de islam wordt de Oordeelsdag voorafgegaan door de verschijning van al-Mahdi op een witte hengst. Met de hulp van Isa (Jezus) zal hij Dajjal vervolgens overwinnen. In een heilige Perzische tekst, de Avesta, verschijnt aan “het einde der tijden” een messias die het kwade overwint. Hij zal een zalf van stierenvet en hamoa maken en daarmee onsterfelijkheid bewerken. Op de altaren van Mithras in het aan hem gewijde Taurobolium wordt deze zonnegod afgebeeld terwijl hij zich met stierenbloed wast. In het boeddhisme heeft men ook een soort eindtijd als ‘de ware Boeddha’ terugkeert, maar in het boeddhisme speelt dat niet zo’n expliciete rol als in de monotheïstische godsdiensten. Gnostici, New Age’ers en sommige nieuwe religieuze bewegingen spreken over het afronden van een belangrijke periode en soms ook over het begin van het nieuwe koninkrijk Gods op aarde.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.